Rozdział 7 " Zaczęło się"

***

Emily była zachwycona pawilonem jadalnym, duchami wiatru, które usługiwały, jedzeniem. Siedziała przy stole razem ze swoim domkiem. Wciąż imiona i nazwiska mieszały jej się w głowie, było ich zdecydowanie za dużo. Hermes nie próżnował… Naprzeciwko niej siedzieli Connor i Travis, grupowi wrzucając frytki do coli chłopaka obok. Emily mimowolnie się uśmiechnęła i spojrzała na swój napój. Nic w nim nie pływało, jeszcze. Hermes był bogiem złodziei, podróżnych, dróg, handlarzy, handlu posłańcem bogów. Jego dzieci, nie obrażając ich najbardziej przypominały małych złodziei i zgrywusów. Uwielbiali dowcipkować i robić kawały. Natalie i wysoka blondynka gdzieś odeszły. Emily niepokoiła się. Ta dziewczyna, pojawiła się przed ich szkołą. Była tego pewna! Kłóciła się wtedy z Jasonem. Jason…Emily rozglądnęła się w poszukiwaniu chłopaka. Nie mogła go jednak nigdzie dostrzec. Pawilon nie był duży, był w sam raz. Przy około dwudziestu stołach siedzieli obozowicze, przy każdym inna ilość. Najwięcej było chyba tu, u Hermesa. Kilka było całkowicie pustych, przy innych siedziały pojedyncze osoby. Wszyscy byli uśmiechnięci, żartowali, śmiali się, przy jednym stole nawet śpiewali, przy innym spali. Emily przesuwała wzrokiem po twarzach obozowiczów, kolejne nowe twarze, nowe nazwiska, nowe wszystko. Jej wzrok padł na dziewczynę siedzącą po drugiej stronie pawilonu, siedziała sama. Miała czarne, krótkie wygolone z jednej strony włosy z fioletowymi pasemka, bladą cerę i duże przenikliwe czarne oczy, które wpatrywały się w nią bez mrugnięcia. Emily szybko odwróciła wzrok. W tej samej chwili do pawilonu wbiegł wysoki chłopak z jasno-brązowymi lokami. Wyglądał jakby dopiero wstał z łóżka i zapewne tak było. Miał na sobie zmiętą pomarańczową koszulę i wytarte jeansy. Szybko dobiegł do ich stolika i wcisnął się koło Emily.

-Micke, jednak raczyłeś zaszczycić nas swoją obecnością!- powiedział Connor

-Gdzieś ty się wczoraj włóczył?- zapytał Travis

-Dajcie mi spokój, umieram z głodu.-odparł nowy, po czym zabrał się za jedzenie naleśników, które się przed nim zmaterializowały.

- Emily, to jest Micke Levart domkowy dziwak, Micke, Emily Anders, nowa, nieuznana.- powiedział Chris.

Micke uśmiechnął się i próbował coś powiedzieć, ale z buzia pełną naleśników nie bardzo mu to wyszło. Wpatrywał się dziwnie w jej oczy. Jego były duże i brązowe z żółtymi cętkami. Było w nich coś niezwykłego, innego, ujmującego. Emily chciała szybko podjąć rozmowę, aby zatuszować zakłopotanie.

-Kim ona jest?- Emily zskazała na samotną ciemnowłosą dziewczynę

- Córka Hekate, niebezpieczna, szurnięta. Nie wiem jak się nazywa naprawdę, Lou Ellen, czyste zuo. .-odpowiedział Chris

-Czemu?-zapytała Emily

- Długie historie...W każdym razie lepiej trzymaj się od niej z daleka, uwielbia robić sobie wrogów. Domek Afrodyty, Aresa, Ateny, nie cierpią jej. Zresztą zasłużyła sobie, podobno potrafi posługiwać się magią. Manipulować mgłą, odczuciami, obrazem, rzeczywistością. Wiele razy, ujmę to tak, mogłaby mieć błogosławieństwo od ojca w kwestii kawałów. Raz ukradła Mirandzie Gardiner nos!

Micke skrzywił się po tych słowach i wymamrotał coś do siebie. Kiedy tak sobie rozmawiali do pawilonu wpadła wysoka blondynka Rachel i Natalie. Podbiegły do głównego stołu, przy którym siedział Chejron i Pan D. Zaczęły z nimi rozmawiać zamaszyście gestykulując. Widać było, że są zdenerwowane. Chejron próbował je uspokoić, ale bezskutecznie. Nagle Rachel upadła. W pawilonie zrobiło się cicho, wszystkie oczy skierowały się do głównego stołu. Natalie i blondynka podniosły Rachcel. Z jej ust zaczął się wydobywać zielony dym i po chwili otoczył i uniósł ją niczym małe tornado. Emily nie wiedziała co się dzieje, ale patrząc po pozostałych musiała to być norma, nikt nie panikował, nie był zaskoczony. Rachel uniosła się jeszcze wyżej, otworzyła usta i przemówiła. To nie był jej głos, ten był stary. Przyprawiał o dreszcze. Nie był straszny, czy okropny, ale niepokojący.

-"Dziecię burzy zaśnie pośród cieni

Przeklęta dar swój doceni

Nie zechcą zdrajczyni z powrotem herosi

Sprawczyni szał przynosi

Właściwie Król Upiorów ocenić nie zdoła

Sukces na ofierze oprze się anioła

Podwójnie pobłogosławione ostrze dziecię Olimpu wzniesie

Szczęśliwa klęskę poniesie

Istnienie istnienie zmiecie

W domu wroga odpowiedź znajdziecie

Trójkę wyślecie jedno odbierzecie

Nigdy wszystkiego nie zrozumiecie."  -powiedziała Rachel, po czym dym zniknął. Rachel upadła na ziemię. Dziwny, zielony dym zniknął. Emily teoretycznie wiedziała, że Rachel jest wyrocznią, ale nie spodziewała się plucia dymem, mdlenia i przemawiania nieswoim głosem. Bardziej "widzę, że w jutrzejszym totolotku pojawi się 2 i 9", czy coś w tym stylu. W pawilonie jeszcze przez moment trwała cisza, lecz po chwili wszyscy zaczęli pytać, rozglądać się, dyskutować.

- Kto znowu powstaje?!-krzyknął w kierunku głównego stołu jakiś chłopak.

- Jak to wszystkiego nie zrozumiemy!?-zapytała jakaś dziewczyna, pewnie od Ateny.

- Dziecię Olimpu, to każde z nas? Prawda? - zapytał Micke

Chejron wstał. Obozowicze natychmiast ucichli. Skinął głową do blondynki i Natalie.

-Jak wiecie przepowiednie są często wypowiadane na długo przed swoim spełnieniem i nie należy brać ich na poważnie. Nie wiemy jeszcze kto nam zagraża. Nie wiemy...-powiedział Chejron

-Nic nie wiecie! A przepowiednia już zaczęła się sprawdzać! Powiedz im Chase! Zaczęło się!- wstała i krzyknęła Lou. Wszystkie oczy skierowały się na wysoką blondynkę. Jej oczy ze złością wpatrywały się w Lou. Chejron skinął głową i dziewczyna wystąpiła krok do przodu.

- Zaczęło się. Pierwszy wers został spełniony. Dziecię gromu zasnęło pośród cieni. Jason zapadł w coś w rodzaju śpiączki. Miałam też sen. Atena powiedziała, że musimy udać się na Olimp. To nie jest a razie misja, w prawdziwym tego słowa znaczeniu, ale musimy kogoś tam wysłać. Powiedziała, że dzieją się naprawdę dziwne rzeczy. Niepokoi ją to.-powiedziała

***

Annabeth, kiedy Natalie opowiedziała jej wszystko nie była zdziwiona. Atena ją ostrzegła. W nocy nie mogła długo zasnąć. Kiedy już zasnęła, zobaczyła mamę. Atena siedziała w ogrodzie z fontanną na Olimpię. Była ubrana w białą szatę i grecką, pełną zbroję, która połyskiwała niebiańskim spiżem. Nie miała hełmu, a jej czarne loki swobodnie opadały na plecy. Oczy miała zwrócone w przeciwnym kierunku, na fontannę. Annabeth była dumna z tego ogrodu. Był naprawdę świetny i do tego ukryty. Otaczały go krzaki róż, jabłonie, wiśnie. Rosły stokrotki, hiacynty, tulipany. Wszędzie kwiaty. Stworzyła go z myślą o Demeter, ale to jej matka lubiła go najbardziej. Na środku stała marmurowa fontanna. W małym murku na którym siedziała Atena Ann ukryła książki. Książki, ogród i fontanna. Spokój. Czegoż można chcieć więcej?

- Czekałam aż raczysz zasnąć.-powiedziała Atena z uśmiechem.- Musisz mnie teraz uważnie posłuchać. Na Olimpie dzieją się naprawdę dziwne rzeczy. Wiem, czego wam brakuje. Zeus zwariował. Niedługo więcej z nas oszaleje. Nie wiem co to jest.Jeszcze! Niedługo powinniście otrzymać raczej jakąś przepowiednię. Pewne osoby będą wiedzieć więcej i szybciej. Posłuchaj ich, ale nie ufaj tak do końca. Musisz mieć otwarty umysł i być czujna. Nie daj się zwieść, nie daj opanować się emocjom. Czekam na was na Olimpie, być może dowiem się więcej. Nie mogę wam tego powiedzieć, Zeus wymyślił pewien sposób kontrolowania tego, co mówimy. Ten ogród jest świetnie ukryty, ale czegoś takiego i tak nie powinnam mówić. Muszę wam to pokazać. Ty i dwójka innych herosów musicie się tutaj jutro zjawić. Wieczorem. Musicie uważać, nie wiadomo kto jeszcze oszaleje. Mam nadzieję, że ja nie. Obstawiałabym Dionizosa, gdyby nie to, że jest w Obozie. Raczej nie oszaleje, ale uważajcie na niego. I jeszcze jedno, mam coś dla ciebie. Musisz dać to pewnej dziewczynie. Będzie miała wątpliwości jak postąpić. Daj jej wtedy to.

Annabeth obudziła się, jeszcze przez chwilę miała wrażenie, że czuje zapach kwiatów. Chciała wstać i wtedy zobaczyła, że ma coś w ręce. Był to wisiorek ze czarnymi skrzydłami. Musiały być ozdabiane diamentami lub cekinami bo pięknie lśniły. Wyglądały jak wykonane z gwiazd. Nie miała zielonego pojęcia komu ma je dać i jak ma niby rozpoznać, że ktoś nie wie jak postąpić. Słowa Ateny sprawdziły się Natalie i Lou wiedziały wcześniej. Z tym, że Natalie wiedziała dużo więcej i miała dziwny sen o Jasonie. A Lou, Ann jej nie cierpiała. Atena powiedziała, że ma nie dać się zwieść emocjom, ale teraz? Czy później?
Ann chciała aby przedpołudniowe zajęcia trwały w nieskończoność. Chciała odwlec naradę, ni miała ochoty słuchać kłótni o to kto pójdzie. Niestety jej zajęcia z łucznictwa minęły jak zawsze, czyli w mgnieniu oka. Annabeth nie była dobra ze strzelania, wolała strategię, grekę, łacinę, szermierkę której uczył Percy i  potworologię. No, i wolała walczyć sztyletem. Raczej nie używała łuku. Zajęcia jednak lubiła. Prowadził je Chejron, a wszystkie zajęcia przez niego prowadzone były ciekawe. Po zakończonych zajęciach Annabeth razem z Percym, Chejronem, Leonem i zrozpaczoną Piper udała się na naradę. Kiedy wszyscy zasiedli wokół stołu do ping-ponga zapytała:
-Czy stało się coś nowego złego od ostatniej narady?
-Will nie przyjdzie, siedzi w szpitalu. Obwinia się o to, co stało się z Jasonem. Poza tym, wczoraj w nocy do szpitala przyszedł Nico. Zemdlał, jest ciężko ranny. Leży w szpitalu. Jedyne, czego dowiedział się od rzymian to to, że im też brakuje nektaru i ambrozji.-powiedział Pollux, grupowy od Dionizosa.
Annabeth ciężko westchnęła.
-Dobrze...-powiedziała i opowiedziała im swój sen.-Widzicie, ja muszę iść. Potrzebujemy jeszcze dwojga. To nie jest misja Clarisse, od razu mówię! Każdy da sobie radę, mały wypad na Olimp i z powrotem. Kogo proponujecie?
- Ja pójdę, Olimpijczycy powinni mnie uwielbiać, przecież ocaliłem im tyłki! Poza tym, kto tego nie robi.-powiedział z uśmiechem Leo.
- Zaraz! To nie fair, że zawsze wysyłamy tych samych! Może my też chcemy iść?!- powiedziała Katie Gardiner- Nie mówię, że ja. Wyślijmy może dla odmiany nie grupowego? To tylko  "mały wypad" dajmy komuś szansę!
- Kogo proponujecie?-zapytała ponownie Ann
-Wiem, ze to głupie, ale proponuję moją siostrę...Miranda jest już dość długo w Obozie, ale nigdy nie była na misji, jakiejkolwiek.-powiedziała nieśmiało Katie
Wszyscy przytaknęli. Miranda była lubianą osobą. Bardzo podobną do swojej siostry Katie.
-Jeśli chodzi o dugą osobę proponowałbym Willa. Gość wysiądzie psychicznie w tym szpitalu!- powiedział Percy- Tak, wiem, że to grupowy! Ale pomyślcie ludzie!
Wszyscy się zgodzili.
-Czyli postanowione: ja, Miranda i Will. Na Olimp i z powrotem, porozmawiać z Ateną, Apollem i Demeter i zobaczyć o co chodzi Zeusowi. I może dowiemy się czegoś o nowej przepowiedni i o stanie Jasona... Prosto, szybko, bezboleśnie i w miarę bezpiecznie. Powiadomię Mirandę i Willa. Wyruszymy po popołudniowych zajęciach. Atena powiedziała, że mamy tam być w ogrodzie dziś wieczorem. Weźmiemy jeden plecak z najpotrzebniejszymi rzeczami. Nie ma sensu brać więcej.
-----------------------------------------------------------------
Hej! :D
Powracam z nowym rozdziałem,
przepowiednią
i zapowiedzią misionki XD
NARAZIE tylko takiej, ale jeżeli pozwolicie mi rozkręcić historię....
*dramatyczna pauza*
mam ochotę na one shota!
zbieram pomysły na temat! piszcie
do zobaczenia za tydzień, albo wcześniej ;)
Jeeeej! (z niewiadomych przyczyn naładowana entuzjazmem)
nie chcę dodawać dużo nowych postaci, tylko troszkę XD
I próbuję uaktywnić epizodyczne, takie jak Miranda, no i Will jakoś mi tak tam pasował do tej misji
mam nadzieję że wam się spodoba uaktywnianie Lou Ellen, dzieci Dionizosa, Hermesa, wiecie, takich nie sławnych, nie mówię że zrezygnuję z Nica, Leona i reszty boskich
rozgadałam się
Emily

 

 

 

 

 

 

Rozdział 6 Noc

Zanim zaczniesz czytać włącz to: klik , teraz możesz już kontynuować :D Dziękuję.
Możesz ściszyć, jak ci przeszkadza, ale posłuchaj. ;) (Dziękuję ci za to NEKO ;) )

***

Emily gwałtownie się obudziła.  Ktoś szarpał ją za ramię. Rozejrzała się, przez chwilę nie wiedziała, gdzie się znajduje, później wspomnienia wróciły. Domek Hermesa. Nad jej łóżkiem stał jakiś chłopak. Przetarła oczy, był wysoki i dobrze zbudowany. Miał krótkie czarne włosy i ciemne oczy. Był starszy, mógł mieć około siedemnastu-osiemnastu lat.
-Wstawaj, bo spóźnimy się na śniadanie.-powiedział i rzucił jej pomarańczową bluzkę, taką samą jaką sam nosił. To musiał być jakiś symbol obozu.
Emily obrzuciła domek szybkim spojrzeniem. Nie był ani za duży, ani za mały. Średni. Wzdłuż wyblakłych, pomalowanych na brązowo dwóch przeciwnych ścian ciągnęły się rzędy łóżek. Po lewej dziewczyny, po prawej chłopcy. Każda osoba na ścianie nad swoim łóżkiem miała powyklejanie plakaty, zdjęcia, notatki. Po domku snuli się budzący się nastolatkowie.
Chłopak wyciągnął coś z kieszeni spodni. Jej telefon. Pomachał jej nim przed nosem.
-Będziemy musieli się tego pozbyć. Herosi nie powinni mieć elektroniki, to przyciąga potwory. Nawet w Obozie jest to zabronione.- powiedział
- Hej! Jak ty to...? Oddawaj! Skąd go wziąłeś?- zapytała Emily
-Jesteś w domku boga złodziei złotko! Uważaj.-krzyknął z drugiego końca pokoju Travis Hood.
- Przy okazji, witamy u Hermesa. Nazywam się Chris Rodriguez, miło cię poznać nowa.-powiedział chłopak.
-Emily Anders.
Emily zostawiła telefon na łasce  grupowych i poszła do łazienki. Kiedy razem z całym domkiem szła na śniadanie dopadła ją Piper.
-Hej, jak tam pierwsza noc w Obozie?-zapytała Piper obdarzając ją szerokim uśmiechem
-Całkiem nieźle, ale odebrali mi telefon!- odpowiedziała Emily
- Każdy z nas przez to przeszedł, chcę ci powiedzieć, że jakkolwiek byś się nie czuła...każdy z nas cię zrozumie. Możesz nam zaufać.- powiedziała Piper
-Oookay...dzięki, ale jedyne czego teraz pragnę to gorące kakao.-odparła Emily
Piper roześmiała się. Wszelkie troski wczorajszego wieczoru uleciały. Rozmawiając tak doszły do pawilonu jadalnego. Emily wyszukała wzrokiem Natalie. Dyskutowała o czymś z wysoką blondynką. Dała jej znać, że porozmawiają później. Kiedy blondynka odwróciła się Emily ją rozpoznała. To była dziewczyna, którą wczoraj widziała przez okno na biologii. Kłóciła się wtedy z Jasonem...Emily odwróciła wzrok i usiadła przy swoim stole.

***

Will całą noc nie zmrużył oka. Siedział przy Jasonie. Coś poszło nie tak, nie mógł go wybudzić.
-Obudź się bo mnie zabiją- mruczał pod nosem
Był środek nocy, kiedy drzwi szpitala gwałtownie się otworzyły. Will siedział sam przy łóżku Jasona próbując go obudzić. Jedynym źródłem światła była mała lampka, stojąca na stoliku. W drzwiach stanęła chuda, ciemna postać, z jej ciała unosił się ciemny dym. Postać była zmęczona, zataczała się. Will skoczył na równe nogi i wyciągnął latarkę. Nico. Odetchnął z ulgą. Skierował promień światła jeszcze raz na przyjaciela...
-Nico! Coś ty zrobił? Co się stało? Jaka była umowa?! Zabiję cię! Gdzie jesteś ranny?- Will wyrzucał z siebie nieskończoną ilość pytań.
Nico uśmiechnął się. Wyciągnął rękę i wskazał na łóżko.
-Jason. Coś poszło nie tak...Chyba go uśpiłem...nie wiem. Nie wiem! Coś kurde nie gra! Nie mogę go obudzić.-odpowiedział Will.
-Wiedziałem. Czuję. Spokojnie.-powiedział Nico i padł na podłogę.
Will podbiegł do przyjaciela. Nico stracił dużo krwi i był ciężko ranny na plecach, ale Willa najbardziej niepokoił ten dym...

***

Natalie szybko zorientował się, że Nico się wymknął. Nie mogła czekać do rana...coś trzeba zrobić...Ale co? Pójść gdzie? Natalie nie znała obozu na tyle, aby gdzieś trafić po ciemku. Musi poczekać. Musi zasnąć.

To nie był dobry pomysł, ostatnio jej sny...po prostu, najprościej mówiąc przerażały ją. Tym razem było to coś dziwnego.  Jak zwykle zaczęło się od ciemności i złotych liter, chyba greckich. Orámata. Jej nazwisko...Później obraz się zmienił. Widziała Jasona, stał zawieszony w ciemności. Przed nim majaczył ekran jak z telewizora. Pokazywał jakiejś pomieszczenie. Na łóżku leżała ciemnowłosa dziewczyna a przy niej siedziała dwójka nastolatków. Patrzyła na scenę w ekranie, kiedy nagle usłyszała glos Jasona w swojej głowie: "Reyna". Poczuła jego ból, jego wściekłość, zalała ją fala wspomnień. Słyszała jego myśli. Wszystko. Dotarły do niej wspomnienia rozmowy, która miała miejsce kilka minut temu. Z Jupiterem, Gają i ciemnością. Czuła się, jakby była obok Jasona i w jego mózgu jednocześnie. Obraz ponownie się zmienił, siedziała teraz w mózgu...no, na pewno w czyimś. Ten "ktoś" przeżywał ciężką rozterkę. "To moje dzieci, nie mogę ich tak zostawić", "Ale to miało być moje, MOJE, nie może mi tego odebrać! Nie ośmielą się beze mnie!" "Ale...dzieci" "Zapłaci mi za to, kiedy tylko uwolnię córkę, słono mi za to zapłaci", "Czasy się zmieniają, strony konfliktu się zmienia". "WIEM, że tu jesteś. Wiedz, że wiem. Ta wiedza mi się przyda. Pamiętaj, tylko, to nie będzie moja wina, kiedy cię zawiodą. Mi zależy abyś żyła. Im, mniej."

Natalie gwałtownie się obudziła.Nico nie wrócił.  Usłyszała nagle dziwny dźwięk- koncha? Zbliżał się czas śniadania. Musi znaleźć kogoś i powiedzieć o Nicu. Przecież był bardzo ranny, ale w sumie....chyba potrafi o siebie zadbać...a co jeśli nie? Musi, poza tym, jest jeszcze jej sen... Szybko ubrała się w swoje ukochane czarne spodnie, glany, koszulkę obozu, wcisnęła na nos okulary, spięła swoje kruczoczarne włosy i ruszyła w stronę pawilonu. Poranek był ciepły a niebo bezchmurne. Wciągnęła w płuca czyste powietrze. W pawilonie pojawiła się jako jedna z pierwszych. Szybo zauważyła wysoką blondynkę. Stała z boku z grupką znajomych, musiała być tu długo. Jak mówiła Piper jeden koralik na naszyjniku to jeden rok, a ona miała ich...raz, dwa. trzy...chyba z dziesięć.
Nieśmiało podeszła do niej.
-Hej, jestem Natalie. Musimy pogadać.- powiedziała Natalie
- Annabeth Chase, słucham.
-Nie znam tu jeszcze nikogo, a muszę to komuś powiedzieć. Nie chcę, żebyś mnie potraktowała jak kabla, no ale trudno. Zostałam uznana przez Hadesa i wieczorem poszłam do swojego domku. Nie mogłam zasnąć i nagle znikąd pojawił się Nico, mój brat. Był ciężko ranny, wyglądał, jakby zamieniał się w cień, albo stawał duchem. Cały dymił i był we krwi. Był w fatalnym stanie. Porozmawialiśmy chwileczkę i wysłałam go do łazienki. Uciekł przez okno, nie wrócił, nie wiem gdzie jest...Martwię się. Poza tym, miałam okropny sen. Ja i Emily - nowa, zostałyśmy przywiezione przez Jasona. Śniło mi się, że został porwany. Wiem jak to brzmi, ale wysłuchaj mnie. Ktoś o imieniu Reyna z obozu jupiter jest ciężko ranny, też nie mają ambrozji i nektaru, Jupiter oszalał...wiem, ja wiem, jak to wszystko brzmi, ale...pomóż?
-Skąd wiesz o obozie Jupiter? I o Ambrozji?- dobrze, pomogę ci. Nie martw się, trafiłaś na odpowiednią osobę.
--------------------------------------------------------------------
Mam kryzys twórczy
pomóżcie, ploszem :(
akcja posunęła się tyle do przodu...uhhh
przepraszam za ten i ost rozdział, ale nie mam za bardzo czasu
poprawię się, tylko muszę mieć dla kogo
Neko, jak mam doła to czytam twój komentarz. :D dziękuję ci
nie cierpię zegarów przy postach, pokazuje 14 bo wtedy utworzyłam post, zaczęłam pisać, kończę teraz (późna noc, powiedzmy, że właśnie o tej godzinie zjawił się Nico)
jestem wkurzona na ten rozdzdział, zła, bezwenna
następny bd lepszy? I hope so...
Emily Anders :)

Rozdział 5 Jason

Jasona otaczał mrok. Czuł, że coś tu się nie zgadza. Gdyby to był sen, już dawno by się obudził. Ze wszystkich sił próbował otworzyć oczy, jednak nic to nie dawało. Był jakby zawieszony w ciemności. Mrok był taki...gęsty...Był świadomy co się wcześniej działo. Pamiętał hydrę, Emily i Natalie, Clarisse, rydwan, szpital, Willa. Will! Coś musiało pójść nie tak. Kiedy tak rozmyślał ciemność przed jego oczami zafalowała. Usłyszał głos swojego ojca, Jupitera.
- Co teraz zrobisz wojowniku? Ściągnąłeś zagładę na Obóz. Zawsze musisz wszystko zepsuć mały zdrajco!- Jasonowi aż w głowie  huczało od jego gniewu.
"Co ja takiego zrobiłem"-pomyślał
- Musieliśmy cię wykluczyć-powiedział inny głos, Jasonowi po plecach przebiegł dreszcz. Tylko nie ten głos. Myślał, że będą mieli chociaż chwile spokoju. Gaja.-Te wydarzenia muszą się rozegrać bez ciebie. Cieszę się, że tak się mnie obawiasz, ale tym razem to nie ja powstaję, choć z mojej inicjatywy. Gdyby tylko zdecydowali się wcześniej! Bylibyśmy niepokonani! Ważne jest tylko to, że koniec już się rozpoczął. A ty jesteś pierwszym, który wpadł w nasze sidła...
-Jak śmiesz mówić "nasze"-odezwał się męski głos. Jason miał wrażenie, jakby wydobywał się z ciemności. Całe, otaczającej go.- Jak możesz podpisywać się pod moim planem!?
-Najważniejsze jest to, że Jason został złapany jako pierwszy, a umrze jako ostatni, aby zobaczył koniec obu obozów!-uspokoił nowy głos Jupiter
Jason próbował krzyczeć do ojca, aby przestał. Przecież on nic takiego nie zrobił! Dlaczego Olimp wstrzymał ambrozję i nektar? Dlaczego nazwał go zdrajcą? Kto powstaje? Co się dzieje z Jupiterem? Kim jest ten ciemny facet?
-Nie martw się Jason nie zapomnimy o tobie, będziesz miał relacje z obozów i nie tylko.-powiedział męski głos. Ciemność zafalowała, a przed oczami chłopaka pojawiła się chmura przypominająca telewizor. Jason zobaczył Nica podczas podróży cieniem. Chłopak leżał tak blisko, prawie na wyciągnięcie ręki. Krwawił. Musiał mieć poważną ranę na plecach. Nico podniósł się, widać było, że jest wyczerpany. Zewsząd otaczały go empuzy. Chyba ich nie widział, jedna z nich złapała go za kostkę. Nico krzyknął. Obraz zamigotał i oczom Jasona ukazała się kolejna scena. Pomieszczenie było ciemne, tylko przy jednej sofie na komodzie paliła się lampka. Pomieszczenie zdobiły kolumny i płaskorzeźby. Posadzka była wykonana z białego marmuru. Rozpoznawał to miejsce. Szpital w Obozie Jupiter. Na jednej w sof leżała kobieca postać. Obraz przybliżył się. Dziewczyna spała. Na skroniach miała przewiązany bandaż czerwony od krwi. Szyję, twarz i ramiona pokrywały rany, blizny, plastry i opatrunki. Leżała przykryta purpurową kołdrą a jej czarne włosy były rozpuszczone i potargane. Reyna. Widok jej w takim stanie sprawił, że zabolało go serce. Kochał Piper, ale nie mógł być obojętny na ból przyjaciółki. Przy jej łożu siedziały dwie osoby Hazel i Luner, chłopak z trzeciej kohorty. Hazel chyba pocieszała Lunera. To był bardzo dziwny widok. Jason na ogół starał się lubić i rozumieć wszystkich, ale on! Luner miał 1.80 m był szczupły i dobrze zbudowany. Syn Merkurego. Jego brązowe włosy były potargane, oczy spuchnięte, wyglądał jakby nie spał kilka dni. Na jego twarzy zawsze błąkał się ironiczny uśmieszek, teraz był załamany. Kiedyś był jednym z przyjaciół Oktawiana. Z tego co Jason się orientował, prawdziwa zmora Hazel. Uwielbiał się ze wszystkich nabijać i robić chamskie kawały. Straszny szpaner i arogant. Rozmawiali o czymś przyciszonymi głosami.
-To moja wina, to wszystko przeze mnie. Byłem głupi. Zrobię wszystko, tylko niech nie umrze. To moja wina, to wszystko przeze mnie. Jestem skończonym idiotom...-powtarzał w kółko Luner.
-Spokojnie, to nie prawda. Atak uzbrojonych empuz znikąd nie jest twoją winą. To, że Reyna cię uratowała, też nie jest twoją winą. Poza tym, pamiętaj, że Frank i Anna są w drodze do Obozu Herosów po ambrozję i nektar. Mam tylko nadzieję, że Grecy dostają zaopatrzenie...
-Nawet jeśli! Co z tego! Nie mają pojęcia o Reynie i o ataku!- Luner poderwał się z krzesła- To jest niesprawiedliwe! Jupiter! Słyszysz mnie? Pluton?! Co to ma kurde być? Empuzy? Ambrozja? Nektar? Co wy do jasnej damn praesentior quam tibi!!!!!!
Jasonowi scena zniknęła sprzed oczu, ale zdążył jeszcze usłyszeć grom.
--------------------------------------------------
Krótkie, za krótkie
nie bijcie!
za dużo Jasona
może się kupy nie trzymać
głupi literacki konkurs z polaka i czasu nie mam.... 3 i pół stronowe rozdziały? pewnie
max 5 stron na konkurs? upfff dade nie lubi takiej twórczości i pomóc nie chce!
nie było komentarzy na blogu!!!! i dlatego dade nie dał weny
no dobra, były na fb i mam już przepowiednię :3 XD
jeśli chcecie się dowiedzieć co to za przepowiednia to czekajcie i czytajcie!
w następnych będzie mniej Jasona i dłuższe no i przepowiednia!
Dedyk dla wszystkich Emilek <3

Rozdział 4 Wrogie ciemności

***

Nico był zmęczony, no ale cóż. Sam chciał, to był jego pomysł. Podróż miała być prosta: sprawdzić czy w Obozie Jupiter też zaczyna brakować ambrozji i nektaru, po czym wrócić. Zasady: jak najwięcej odpoczynku, jak najmniej potworów, jak najmniej walki, uszkodzeń, ran, złamań. Na początku w ogóle nie chcieli go puścić. Domek Apolla , Aresa i Chejron byli zdecydowanie przeciwni. Uważali, że to niebezpieczne, że przecież każda rana i draśnięcie będzie się leczyć dłużej, przecież mógł sobie coś zrobić i bo przecież sam nie da rady! Nico nie twierdził, że od czasu kiedy zdecydował pozostać w obozie coraz bardziej tego żałował, ale...domek Aresa naprawdę go irytował, delikatnie mówiąc. Kiedy Clarisse zaakceptowała, że bez towarzysza z jej domku będzie się przemieszczał szybciej, przekonanie Chejrona było tylko kwestią czasu. Najdłużej opierał się Will. Grupowy domku Apolla, obozowy uzdrowiciel był przyjacielem Nica. Na początku jego troska o niego trochę go onieśmielała, do kiedy zrozumiał, że Will po prostu taki jest. Doskonale wiedział, że jeśli coś sobie zrobi to Will go zabije.

Kiedy wyruszył, jak zwykle cieniem, poczuł, że coś jest nie tak. Cień, mrok, głosy, lęk i wszelkie uczucia towarzyszące podróżom cieniem nie były mu obce. Czuł, jakby coś go śledziło, stało zaraz za nim, ciemność była gęstsza i taka lepka. Zła. Po plecach przebiegł mu dreszcz, nie żeby się bał, ale to uczucie sprawiał, że czuł się nieswojo. Wyłonił się powoli z cienia, aby uniknąć zderzenia z drzewem, albo gorzej. Z zamieszkałym przez driady drzewem. Ostatnim razem bardzo źle się to skończyło...Rozejrzał się. Stał na niewielkiej polance w lesie. Było jeszcze ciemno, a księżyc świecił wysoko na niebie. Nie podróżował jakoś specjalnie długo, ale zaraz po wyjściu poczuł jakby wyssano z niego część energii. "Co jest??!!" pomyślał. Podniósł dłoń do czoła aby odgarnąć spocone włosy. Dłoń przeszła bez przeszkody, przeniknęła, jego ciało. Zaskoczony spojrzał na swoją dłoń. Była normalna, blada, ale normalna. Powoli uniósł ją do góry i powtórzył gest. Ręka delikatnie  musnęła włosy. Potrząsnął głową i przetarł zmęczone oczy. Usiadł na ziemi i wyciągnął butelkę wody z plecaka. Nagle pośrodku polany zmaterializowała się dziewczyna. Miała czarne, długie proste włosy i czarne kanciaste okulary. Ubrana była w koszulkę z obozu i wytarte ciemne jeansy oraz glany. Była uderzająco podobna do dziewczyny, którą nawiedzał w snach. Ojciec go przed nią ostrzegał, powiedział, że jest niebezpieczna. Coś jednak mówiło mu, że powinien ją prowadzić i pomagać. Wstał. Podeszła do niego. Dziwnie chodziła, coś mu to przypominało.
-Szukałam cię.-przemówiła słodkim głosem dziewczyna- Dlaczego się nie odzywałeś, tak bardzo tęskniłam kochany.
Zamurowało go. To prawda, widywał się z tą dziewczyną, ale nie w taki sposób. Dla niego to była podróż w jej sen, tylko, że to on ten sen musiał wywołać. Nie robił tego często, ostrzegał przed potworami, kazał unikać niektórych rzeczy, zabrał telefon, kazał ufać pewnym ludziom. Polubił ją, co mu się rzadko zdarzało. Bała się go, jak wszyscy, ale ufała mu bezgranicznie. Czuł jej ból, wyobcowanie, samotność, strach  ale i nadzieję jaką w niej budził, kiedy się pojawiał. To był niezły zastrzyk  energii, uczucie, że wzbudzasz w kimś nadzieję. Mało ludzi zbliżyło się do niego na tyle, aby czuł z nimi poważną więź. Za to kiedy on to robił...za pierwszym razem to była Bianca, jego siostra. Mówił jej o swoich przeżyciach, wiedziała wszystko, rozumiała go, bo przecież w dużej mierze przeżywali to samo. Kochał ją całym swoim sercem, zastępowała mu całą rodzinę i jak się to skończyło? Umarła. Później, kiedy zafascynował go Percy, pokłady miłości, które w sobie miał i nie mógł wykorzystać spłynęły na niego.. Miłość do ojca, zmarłej matki, zmarłej siostry, miłość do przyjaciół, których nie było w jego życiu została przelana na jedną osobę. Ludzie, którzy chcieli się do niego zbliżyć zostawali szybko odstraszani. Bał się ogromu niewykorzystanej miłości, jaki w sobie nosił. Bał się, że kiedy pozwoli jej ujść i otworzy się stanie się zupełnie nieodporny na ból wywołany kolejną stratą. Bardzo ciężko mu było po śmierci Bianci, niewyobrażalnie. Stracił wszystko. Kolejnego takiego ciosu, po prostu nie mógłby znieść. Mimo to niektórych ludzi nie dało się po prostu nie lubić. Weźmy na przykład Willa, jego empatia, entuzjazm, dobre serce, otwartość i troska sprawiały, że przyciągał ludzi jak magnes. Nico, kiedy zagłębiał się w sny ciemnowłosej czuł z nią więź, to prawda, ale "kochany"? Coś mu tu nie grało.
Kiedy tylko uświadomił sobie, że coś jest nie tak. Kiedy zauważył dziwny chód dziewczyny miał szansę przeniknąć wzrokiem mgłę. Poczuł, jakby ścierał wierzchnią warstwę jakiegoś obrazu, jakby przemywał plamę wodą. Jego oczom ukazała się empuza. Stała na kilka kroków przed nim i przyglądała się. Zapewne badała, czy poddał się złudzeniu, czy dostrzegł jej prawdziwe oblicze. Miała długie płonące włosy, długie pazury, kły, jedną nogę ze spiżu a drugą zakończoną kopytem jak u osła. To wyjaśniało dziwaczny chód. Jej oczy lśniły czerwienią. Wyglądała jak wyjątkowo brzydka, ośla wampirzyca. Spotykał empuzy już wcześniej. W podziemiu było ich pełno, ale ta pojawiła się znikąd. Zupełnie jakby podróżowała cieniem, tylko, że empuzy nie potrafią podróżować cieniem. Nawet, gdyby chciał ją zabrać ze sobą, musiałby ją złapać. Poza tym wątpił czy mógłby przetransportować potwora cieniem. Jednym, szybkim ruchem wyciągnął swój miecz. Przed oczami znów zamigotała mu czarnowłosa. Próbował skupić myśli, jednak empuza była silna. Za każdym razem kiedy czuł się silny i zamierzał zamachnąć się mieczem, wizja przerażonej dziewczyny stawała się wyraźniejsza.  Zamknął oczy. Możliwe, że było to najgłupsze co mógł zrobić, ale trudno, zrobił kilka szybkich kroków do przodu. Usłyszał świsty, tupanie, krzyki, jęk, szelest. Gwałtownie otworzył oczy karcąc się w duchu za swoją głupotę. Po empuzie została tylko resztka złotego pyłu, a w miejscu gdzie powinna stać leżały dwie strzały. Odwrócił się. Przed nim z łukiem w ręku stali Frank Zhang i około dwunastoletnia dziewczyna w koszulkach obozu Jupiter.
-Nico, gościu masz szczęście, że Anna cię zauważyła! Chciałeś zaatakować empuze z zamkniętymi oczami?! -krzyknął Frank.
-Tak, tak jestem dozgonnym dłużnikiem.Co wy tu właściwie robicie?-zapytał Nico. Uśmiechnął się mimowolnie, niewiele osób byłoby zdolnych krzyknąć na spotkanego w nocy, w lesie syna Hadesa.
-Obóz przestał otrzymywać nektar i ambrozję. Reyna wysłała nas, abyśmy sprawdzili czy wy też.-odpowiedział Frank
-A ja wysłałem siebie, żeby sprawdzić jak tam z waszymi zapasami nektaru i ambrozji. Co to za dziewczynka?- zapytał Nico
Była niska i chuda. Łuk w ręce wyglądał co najmniej śmiesznie. Miała blond włosy zaplecione w dwa warkocze. Wielkie oczy wpatrywały się w niego z lekkim strachem.
-To jest Anna. Jest nowa, córka Apolla. Świetna łuczniczka, co już wielokrotnie udowodniła. Pewnie też zdążyłeś to zauważyć. Wysłali ją ze mną w teren, jako pretor mam ją nauczyć różnych takich.-odpowiedział Frank, pewnie nawet nie zauważył, jak wielki to zaszczyt, co z tego, że jest pretorem, przecież to "Reyna wysłała", "wysłali ją razem ze mną", "nauczyć różnych takich". Jego skromność rozbrajała każdego.
-Możecie więc spokojnie zakończyć misję, ja z resztą też. Dostawy zostały wstrzymane wszędzie.- podsumował Nico
Wkrótce potem Frank i Anna odeszli. Nico założył plecak i zniknął w cieniu. Tym razem cień był normalny, spokojnie przemierzał jego zakamarki i wtedy to poczuł. Nagłe szarpnięcie. Silne zagrożenie czyjejś śmierci. Ktoś wpadł w głęboki trans, pływał pomiędzy podziemiem a ziemią. Bardzo silna, "zaawansowana" śpiączka najprościej mówiąc. To musiał być ktoś, kogo znał, bliski. Próbował wyczuć o kogo chodzi, ale oddzielała go jakaś bariera nie do zdarcia. Cienie ponownie zgęstniały, postanowił się nie wynurzać licząc na to, że w cieniu nie zostanie zaatakowany. Szybko przekonał się, że się myli. Kiedy poczuł szarpnięcie i pazury wbijające się w jego plecy było już za późno na wynurzanie się. Ogarnęła go fala bólu i jeśli to w ogóle możliwe w cieniu, zrobiło mu się ciemniej przed oczami. Wyciągnął miecz i zamachnął się nim na boki. Miecz natrafił na napastnika z prawej z tyłu. Odwrócił się i zaczął ciąć i siec w ciemność, czasem trafiał, czasem nie. Kiedy poczuł, że przeciwnik się poddaje coś skoczyło na niego od tyłu. Krzyknął zaskoczony i upadł. Przeturlał się zrzucając napastnika. Gwałtownie wstał, chciał ruszyć do przodu, ale coś złapało go za prawą kostkę i wbiło pazury. Nico szybko odciął rękę. Ponownie zamachnął się mieczem, coś się cofnęło, coś jęknęło. Kolejne potwory ukryte w ciemnościach. Postanowił się wynurzyć. Nawet, jeżeli pójdą za nim lepiej walczyć w potworami, które widać. Stał na pustym polu. Było już nieźle po południu. Wokoło jak okiem sięgnąć nic, pustki, równiny i pola. Zerknął na swoje ręce. Były trupio blade, wróć: szare. Wyglądały jakby zamieniały się w cień i zapewne tak było. Z całego ciała unosił się czarny, gęsty dym, a raczej cień. " Nigdy nie walczyć z potworami w cieniu" pomyślał. Był wyczerpany, przez zwykłą walkę, nie powinno tak być. Ten cień, ten gęsty wysysał energię. Bolały go plecy, chciał dotknąć koszuli z tyłu, ale ręka przeszła przez materiał i ciało.
-Niedobrze, bardzo niedobrze.-mruknął sam do siebie.
Zerknął na swoją kostkę, na nogawce czarnych spodni widniały ślady krwi. Bał się, że kiedy położy się na ziemi przeniknie przez nią, ale stwierdził, że jest tak padnięty, że trudno. Padł na ziemię. Nic dziwnego się nie stało. Potworów, na razie, nie było widać. Korzystając z tego przekręcił się na bok i zasnął. Odpłynął w objęcia Morfeusza. Poczuł się jakby oglądał pokaz slajdów złożony z przypadkowych obrazów. Zobaczył duże zielono-niebiesko-żółte oczy, uznanie dziecka Hadesa, latającą hydrę, płaczącą Piper, dwoje herosów, których nie znał na misji-chłopaka i dziewczynę, około dwudziestkę dyskutujących postaci, przepełniony szpital w Obozie, umierających herosów, dziewczynę, która wyglądała jak starsza ciemnowłosa, Tartar, śmierć Gai, niebieskie oczy zmieniające się w czarne, walkę z Kronosem o Manhatan, czarnowłosą zabijającą Jasona, twarz Gai i jej śmiech. Obudził się gwałtownie i usiadł. Był cały zlany potem. Pomacał koszulę na plecach. Krew. Musiał szybko wracać do Obozu, co z tego, że Will go zabije. Słońce już zaszło, nad jego głową widniało setki gwiazd, pomodlił się szybko do Hadesa, musiał trafić bezpośrednio do swojego domku, czasem naprawdę trudno jest celować w cieniu i można trafić nie w ten domek...Głęboko odetchnął i skoczył w gęsty mrok. Coś go obserwowało, na pewno. Czuł na sobie nienawistny wzrok. Do Obozu zostało jeszcze" trochę cienia" kiedy nagle wpadł na ścianę. Ścianę z ciemności. Zaklął po starogrecku, to już była przesada! Walnął ścianę pięścią i co? Nie było jej tam! Popędził dalej. Coś minęło go z lewej strony. Przyśpieszył, ale coś podcięło mu nogi i padł jak długi. Czuł, że Obóz jest już blisko, więc mimo gęstego, wysysającego energię mroku wstał i popędził. Wreszcie wyskoczył a raczej wypadł i upadł. Był wykończony i nieźle wkurzony. Chciał już tylko spać, a rano przekazać informacje i wysłuchać kazania od Chejrona, Willa i Clarisse. Ktoś krzyknął. Nico podniósł się gotowy do walki. W kącie przy oknie siedziała ciemnowłosa, mogła to być kolejna empuza podróżująca cieniem. Skupił myśli i chciał przeniknąć mgłę, nic się nie stało. Westchnął z ulgą. Podszedł bliżej do dziewczyny i kiedy znalazł się w plamie światła zauważył, że z jego ciała ponownie unosi się czarny dym. Zapytał się jej co robi w jego domku a ona odparła, że Hades ja dzisiaj uznał. Nico gwałtownie zaczerpnął powietrza.
-Widziałam cię w snach...ja...-zaczęła cicho dziewczyna
-Wiem, przepraszam cię. Naprawdę, chciałem pomóc.-powiedział Nico
-Czyżby?-powiedziała dziewczyna podnosząc jedną brew
-Zacznijmy od początku. Witaj w Domku Hadesa. Nazywam się Nico di Angelo i jestem twoim bratem.- powiedział i wyciągnął rękę.
- Natalie Orámata. Nowa.- Natale wyciągnęła rękę, ale kiedy chciała uścisnąć jego dłoń przeniknęła przez nią bez trudu.
Nico szybko schował rękę za siebie.
-Przepraszam, miałem mały wypadek po drodze...- zaczął Nico.
- Przez twoje ciało można przenikać i unosi się z ciebie czarny dym, jesteś szary i chyba coś masz nie tak z kostką, a ty mówisz "mały wypadek".-powiedziała Natalie- Nie chcę wiedzieć jak tu wyglądają poważne wypadki.
-Dobra! Z samego rana pójdę do szpitala!- Nico uniósł ręce w obronnym geście.- Pozwól mi się odświeżyć, przebrać i przespać. Padam z nóg.
Nico obrócił się i ruszył w kierunku drzwi do łazienki.
-Nico, twoje plecy!-Natalie natychmiast zapaliła światło. Na jego podartej koszuli było wyraźnie widać plamy krwi - W tej chwili ściągaj koszulę!
-Spokojnie. Poradzę sobie, nie jest tak źle jak wygląda. Bywało gorzej.-powiedział Nico po czym wszedł do łazienki i zamknął za sobą drzwi. Łazienka nie była za duża, prysznic, umywalka, klozet, kaloryfer, okno, wieszak, szafka. Jak wszystko w domku była czarno-szaro-czerwona. Wampirzo-beznadziejna, planował mały remont i zmianę barw, bo na razie nie dawało się na to patrzeć.  Kolejny raz poczuł szarpnięcie wywołane czyimś transem. Było silniejsze, to musiał być ktoś z obozu. Niewiele myśląc odgarnął czerwoną zasłonę, otworzył okno i wyskoczył na zewnątrz. Nie zważając na ból ruszył w kierunku obozowego szpitala.
-------------------------------------------------------------

Krótkie, tylko jedna perspektywa, ale....
wiem, że tego "CZEGOŚ" Nica się oddać nie da...
DZIĘKUJĘ CI NEKO!!!!!!!!!!!! ;) za komentarz
niedługo powinnam dodać twoją piosenkę, świetna
mam teraz duuuużo nauki, miałam zimowisko więc nowe ROZDZIAŁY BĘDĄ SIĘ UKAZYWAŁY W PIĄTEK WIECZOREM / W NOCY / W SOBOTĘ.
z góry dziękuję za wszelkie komentarze, także krytyczne. dla was to parę kliknięć, a dla mnie GIGANTYCZNA motywacja




Rozdział 3 Obóz

***

Natalie siedziała spokojnie w rydwanie na przeciwko Emily i Jasona. Z determinacją patrzyła w podłogę i kolejny raz liczyła. Dwie ławki, trzy pary butów, dziesięć desek w podłodze, czterdzieści gwoździ. Może to głupie i po tym co właśnie zobaczyła, nie powinna się przejmować lękiem wysokości, ale było inaczej. Czuła, że jest cała zielona. Zerknęła na Emily. Przyjaciółka siedziała na przeciwko i patrzyła na nią z troską. I po co ona w ogóle ją w to wkręciła...Co ona sobie myślała?

Spojrzała na Jasona, był blady, jego ramię wyglądało okropnie, ale w niej krew i inne takie zawsze wywoływały mdłości.  Mimo ran trzymał ramiona szeroko rozpostarte, utrzymując mini tornadko dookoła rydwanu. Żałowała, że kiedy wsiadł do rydwanu tak gwałtownie odwróciła wzrok...

Jason, chyba poczuł, że mu się przygląda, bo spojrzał na nią. Uśmiechnął się lekko, miał dziwna podłużną bliznę przy ustach. Nadawała mu męskiego wyglądu, a te jego błękitne oczy...STOP! Natalie skarciła się w duchu, jak miało być, kończymy z powierzchownym ocenianiem. Poza tym, był pare lat starszy i prawie wcale go nie znała.

-Daleko jeszcze?- zapytała Emily

Natalie cicho zachichotała

-Brzmisz, jak swoi młodsi bracia!.- powiedziała

-Jak Chris i Andy?!? Nigdy! Nie obrażaj mnie nawet.-odparła z udawanym oburzeniem Emily

-Zaakceptuj fakt, że jesteście do siebie podobni!-odparła Natalie na chwile zapominając o lęku wysokości
-Masz młodsze rodzeństwo?-zapytał Jason
-Dwóch braci: Chrisa i Andyego, bliźniaków. Mają dziesięć lat i są naprawdę nieznośni. A ty? Masz rodzeństwo?-Emily odbiła piłeczkę

-Starszą siostrę, Thalie, jest łowczynią Artemidy. Mieszkaliśmy razem z matką, kiedy byliśmy mali, ona jest córką Zeu...To długa historia, a wy jeszcze nie wszystko wiecie, powiemy wam w Obozie. Najlepiej jeśli zrobi to Piper, albo nawet Drew, byle nie ja. One mają dar przekonywania i uspokajania. Nie to co ja.....-powiedział Jason

-Hmmm...a zaczynało się robić ciekawie-westchnęła Emily- W każdym razie, to brzmi jak wejście do sekty, w obozie dowiecie się wszystkiego, one was przekonają i uspokoją...

Jason wybuchnął śmiechem. Nie był to śmiech z uwagi Emily, był to śmiech wywołany stałym napięciem i czujnością. Był zmęczony utrzymywaniem tornadka i walką z Hydrą, potrzebował tylko lekkiego bodźca i puff maska spokoju pękła, rozluźnił się. Śmiał się, a jego śmiech był zaraźliwy. Natalie zazdrościła Emily, tej otwartości, empatii. Zawsze umiała się odnaleźć i pomóc. Czasami była trochę nieogarnięta i roztrzepana  ale bardzo inteligentna.

-Dobra, weźcie głęboki wdech, muszę zrobić sobie przerwę.-oświadczył Jason

Posłusznie zaczerpnęły powietrze i siedziały w milczeniu, Natalie licząc gwoździe, Emily patrząc w dal. Nagle Emily potrząsnęła zamyśloną dziewczynę. Podniosła wzrok. Emily pokazywała na coś z poza rydwanu, na coś na ziemi. Natalie naprawdę nie miała ochoty wyglądać na zewnątrz, ale...To co zobaczyła nie miało sensu: lecieli nad Long Island. Na wielkiej polanie przy lesie rozciągały się pola truskawek, było tam jeziorko, kilka budynków, które wyglądały jakby przyleciały z starożytnej Grecji i przy lądowaniu zderzyły się z maszynownią, starym domkiem letniskowym, salonem spa i innymi budynkami. Była to dziwna, aczkolwiek piękna mieszanka. Na środku polany stał duży dom letniskowy otoczony gankiem i jakiś pawilon. Uwagę przykuwało zbiorowisko mniejszych domków było ich ponad dwadzieścia, każdy mniej więcej tego samego rozmiaru, ale każdy...inny. Na polanie roiło się od ludzi, grali w siatkówkę, ganiali się udając (chyba) że walczą, wspinali się po skałach ze sztuczną (miejmy nadzieję) lawą, jeździli konno.

Chciała się przyjrzeć dokładniej, ale Jason uruchomił tornadko, uniemożliwiając dokładną analizę polany.

-Już prawie jesteśmy, oto obóz herosów.-powiedział poważnym tonem.

Spojrzała na niego. Na jego bladą twarz wstąpiły kolory, w oczach błyskała radość, radość na widok domu, prawdziwego. Natalie zazdrościła mu tego uczucia ulgi, to jakby mieć miejsce które trzyma cię w objęciach i całym sobą mówi "BĘDZIE DOBRZE". Natalie nie znała takiego uczucia, jej matka...zresztą, wolała tego  nie rozpamiętywać tego. Postawiła przed sobą nowy cel: to ma być mój dom i....znaleźć ciemnowłosego...

Wylądowali na plaży. Jason i milczący przez całą drogę Jack o kozich nogach wyskoczyli z rydwanu. Jason wentylował bok rydwanu, aby trujące ślady pazurów Hydry nikogo nie uśmierciły, a Jack/Grover odciągał ciekawskich, na wypadek gdyby chcieli rydwan powąchać i umrzeć. Emily i Natalie były trochę zagubione, wszyscy patrzyli to na nie, to na uszkodzony rydwan i pokiereszowanego Jasona. Tymczasem od strony boiska niczym burza zbliżała się grupa nastolatków. Przewodziła im wysoka, dobrze zbudowana (zresztą, jak oni wszyscy) dziewczyna. Miała około osiemnaście lat, brązowe, krótkie włosy miała przewiązane czerwoną bandaną. Ubrana była w pomarańczową koszulkę i brązowe bojówki. Jej spojrzenie zlustrowało dziewczyny, Jasona ,Grovera i zatrzymało się na rydwanie.

-GRACEEEE!!!! Zabiję cię, zatłukę, nawet twój ojciec ci nie pomoże! Co ty zrobiłeś mojemu maleństwu!-ryknęła

-Spokojnie La Rue, mieliśmy mały wypadek z tą Hydrą...drasnęła trochę rydwan...No, ten i jej ślady są trujące...-zaczął Jason

-Zatrułeś nasz rydwan!! Nie dość, że miałeś czelność zabrać nowiutki rydwan rzymian na tak błahą misję, to jeszcze ośmieliłeś się go zeeEEPSUĆ!-krzyczała dziewczyna

- Domek Aresa nigdy ci tego nie wybaczy.-powiedziała i odwróciła się na pięcie, a za nią ruszyli jej towarzysze.

Wrzeszcząca jeszcze dobrze nie odeszła, kiedy do rydwanu nadbiegła kolejna grupa ludzi. Tym razem bardziej wyglądali jak nieletni mechanicy, niż jak młodzi żołnierze. Na przód wysunął się chudy chłopak o ciemnych lokach i lekko szpiczastych uszach. Podbiegł do rydwanu, padł na kolana, jęknął i przytulił się do niego.

-Mój mały, mój biedny. Jason, musiałeś, prawda?-powiedział cicho

-Strasznie mi przykro stary, ale nie musisz mi robić kazania.- wskazał ręką na odchodzącą grupę nastolatków- Clarisse już to zrobiła.

Chłopak wstał.

-Co się stało?-zapytał.

Jason wzruszył ramionami
-Hydra, drasnęła rydwan. Trujące ślady, sam rozumiesz.-powiedział

-Dobra, zajmę się tym , ale będziesz mi potrzebny do wentylowania śladu. Ktoś od Apolla, też by się przydał, w końcu trucizna to trucizna.-powiedział, zlustrował wzrokiem Jasona i dodał- Ale najpierw ciebie wyślemy do Apolla. Gościu, wyglądasz fatalnie!

-Dzięki Leo! Co ja bym bez ciebie zrobił.-odparł Jason

-Nic, a nic!-Leo uśmiechnął się szeroko-Wow, Jason. Co to za dwie?

-Natalie i Emily. Natalie jest...-zaczął, ale Leo podszedł do nich i szarmancko ukłonił

-Leo Valdez, pogromca Gai, cyklopów, tytanów, opiekun wielkich metalowych smoków i grupowy domku Hefajstosa. Do usług.

-Leo...Calypso...-szepnął Jason

-Słusznie, mogłaby być  zazdrosna...-powiedział Leo, uśmiechnął się do dziewczyn i podszedł do reszty swojego domku.

Jason zwrócił się do Natalie.

-Naprawdę mi przykro, ale muszę im pomóc. Tylko ja umożliwię im bezpieczny transport rydwanu. Ktoś się wami zajmie...hmmm...zazwyczaj mamy lepszą organizacje.Hej! Piper! -zawołał do zbliżającej się dziewczyny.

-Jason! Wróciliście.-podeszła i widząc, że wentyluje rydwan dała mu lekkiego całusa w policzek. Była w jego wieku, czyli miała około siedemnaście lat. Jak większość obozowiczów, ubrana była w pomarańczową bluzkę z logo i krótkie spodenki.  Była opalona i miała nierówno obcięte brązowe włosy, po bokach zaplecione w warkoczyki.

-Muszę przetransportować zatruty rydwan, a potem przejść się do szpitala, zajmiesz się nowymi?-zapytał

-Jasne. Do zobaczenia później.- powiedziała i skinęła dziewczyną głową, aby za nią poszły. Natalie poczuła, że chyba nie polubi tej całej Piper...

 

 

***

Jason, Leo, Will Solace i jeszcze kilka osób od Hefajstosa szybko przetransportowali rydwan do bunkru 9. Zamknęli go w szczelnej komorze, aby nikomu nie zrobił krzywdy. Jasonowi głupio było zostawiać nowe, ale naprawdę musiał się przejść do szpitala. Był wycieńczony, poparzony i w ogóle wykończony. Kiedyś po prostu zjadłby ambrozję, albo wypił nektar, a teraz....Brak magicznego zaopatrzenia mocno dawał się we znaki. Kiedy razem z Willem ruszyli do szpitala zapytał:

-Ile jeszcze zostało, ale tak naprawdę?

Will spojrzał na niego smutnymi niebieskimi oczami. Jason wiedział, że go zrozumiał. Każdy w obozie chciał zapytać o to samo.

- Kiedy przestaliśmy otrzymywać dostawy z nektarem i ambrozją przyszła do nas Rachel. Powiedziała, że przeczuwa coś dużego, misję, atak, wojnę. Nie ma pojęcia co to, ale kazała nam zostawić 1/5 zapasów. Posłuchaliśmy, ale popatrz chociaż na siebie. Zwykła wyprawa, mały wypadek i musimy cię leczyć tradycyjnie, o wiele dłużej. Zapasy rezerwujemy na ostateczność, na coś bardzo poważnego. Co się z tym wiąże, dowiesz się pierwszy, ale musimy odwołać bitwy o sztandar. To zbyt ryzykowne. Nie wiem, jak to zostanie przyjęte. Szermierka zostaje, wyścigi rydwanów też.

Resztę drogi przebyli w milczeniu. W końcu dotarli do szpitala, zazwyczaj prawie pustego. Teraz brakowało miejsc. Złamania nóg, wstrząsy mózgu i inne, kiedyś leczone w przeciągu najwyżej kilku godzin urazy, teraz były prawdziwą zmorą uzdrowicieli. Jason usiadł na pierwszym wolnym łóżku. "Szpital" był małym budynkiem, nigdy nie było potrzeby by był jakoś strasznie wielki. Zawsze mieli nektar i ambrozje.

-Opowiedz, co się stało.-powiedział Will.

-Dostałem gigantycznym kiścieniem w lewe ramię. Potem opluła mnie ogniem w lewe ramię. Nogę też, ale noga jest ok. Możliwe też, że podtrułem się jej oddechem.-streścił Jason

Will bez słowa skinął głową. Posmarował mu ramię dziwnym kremem, owinął bandażami i zaczął cos mruczeć pod nosem. Rytmiczne słowa wbijały mu się w mózg i Jason poczuł, że ogarnia go senność. Stopniowo odpływał w objęcia Morfeusza, aż w końcu zapanował MROK.

***

Emily siedziała na ławce na skraju lasu obok Piper i Natalie. Dziewczyna pokazała im już cały obóz. To było niesamowite. Piper naprawdę była córką Afrodyty, a Jason Jupitera, ale po wojnie z Gają przeniósł się do greckiego obozu. Natalie była taka sama, jak oni! Emily trudno było ogarnąć to myślami. Tylko, co ona tu robiła? Była zwyczajna! Najzwyklejsza na świecie. Nie miała "odlotów" jak Natalie, nie umiała wzywać wiatrów ani czarować głosem.

-Dobra.-powiedziała Piper po chwili milczenia. -To chyba tyle. Teraz zabiorę was do Rachel, to nasza wyrocznia. Mieszka w jaskini na tamtym wzgórzu.

-W jaskini?!-spytała Emily

-Hah, tak. Sama chciała.-powiedziała Piper podnosząc ręce do góry-Nie mniej jednak, to bardzo przytulna jaskinia.

Wstały i ruszyły w kierunku jaskini. Piper przodem, obok niej szła Emily i zadawała pytania. Zawsze była wyjątkowo ciekawska, poza tym uwielbiała mitologię grecką i rzymską. Kiedy już skończyły się jej pytania obejrzała się przez ramię. Natalie cicho wlokła się z tyłu.

-Co się stało Natalie?-zapytała

-Nic, tylko to wszystko jest takie....po prostu nie chcę się widzieć z żadną wyrocznią z jaskini, nie chcę słuchać tej całej Piper, chcę spokoju, samotności i spać.-odparła Natalie

Wreszcie dotarły do jaskini. Z wzgórza roztaczał się piękny widok na całą dolinę. Słońce już zaczynało zachodzić. Emily chyba rozumiała, czemu Rachel chciała tu mieszkać. Weszły do środka. Jaskinia faktycznie była przytulna. Podłogę wyścielał zielony dywan. Książki, farby, ołówki, pędzle, ubrania były rozrzucone w artystycznym nieładzie. Pośrodku tego wszystkiego siedziała dziewczyna, miała burzę kręconych, rudych włosów. Miała kolorową bluzkę i podarte jeansy, poplamione różnymi kolorami farb. Odwróciła się do nich ukazując lekko opaloną twarz z mnóstwem piegów i wielkie zielone oczy. Wstała i obdarzyła je szerokim uśmiechem.

-Hej! Jestem Rachel Elizabeth Dare, wyrocznia. Zresztą to już wiecie. Wy jesteście Natalie Orámata i Emily Andres, nowe, prawda?

-T...tak, zgadza się. - Natalie naprawdę była pod wrażeniem- Powiesz nam coś więcej? Coś o naszych rodzicach?

Rachel wzruszyła ramionami.

-Wiem tylko, że dzisiaj na wieczornym ognisku ktoś cię uzna. Co do Emily, jesteś bonusem. Powiedziałam Jasonowi i Groverowi, że Natalie postawi warunek, który trzeba spełnić, bo będzie potrzebny. Wtedy nie wiedziałam, że chodzi o jeszcze jedną osobę, kolejnego herosa. Nie wiem, czemu Grover cię nie wyczuł, ale widziałaś potwora, hydrę. Widzisz obóz i co najważniejsze sama bez przeszkody przeszłaś barierę! Ja, mimo, że mam wzrok, nie mogłam przekroczyć granic obozu.

-Nie jesteś herosem?-zapytała Emily

-Nie, ale jestem wyrocznią! Zawsze coś.- odpowiedziała Rachel

- No, w sumie. Tylko, że nie jestem herosem. Jestem totalnie zwyczajna! Moi...-przerwał jej dźwięk konchy

-Czas się przekonać od kogo jesteś Natalie, ognisko rozpocznie się za chwilę.- Rachel klasnęła w dłonie- Mam przeczucie, ale to będzie niespodzianka! Mogę ci powiedzieć, że to ktoś potężny!

Emily, Natalie, Piper i Rachel wyszły z jaskini i ruszyły w dół, na polanę. Emily mogła zaakceptować ten cały porąbany świat. Potwory, bogów, herosów, nawet to, że Natalie jest jego częścią, ale ona? Emily-heros!? Też coś, nie-mo-żli-we! Szukała dziur w pamięci, dziwnych zdarzeń, tajemnic. NIC. W głowie wciąż powtarzała kilka zdań: Moja mama nazywała się Lara Montrose i wyszła za mojego tatę: Davida Andrewsa. Mama jest nauczycielką historii a tato ma sklep z instrumentami.. Są totalnie normalni, a ja mam totalnie normalnych braci. Jesteśmy ich normalnymi dziećmi, normalnie- po ślubie. Kochają się i nigdy by się nie zdradzili. Powtórzyła to zaledwie kilka razy a już były na miejscu. Rachel usiadła w pierwszym rzędzie a Piper ruszyła w stronę Jasona i Leona. Emily i Natalie zostały same. Piper odwróciła się, najwyraźniej oczekiwała, że pójdą za nią. Emily już chciała iść i do niej dołączyć, ale Natalie delikatnie ścisnęła jej ramię,pokręciła głową i ruszyła w przeciwnym kierunku, na tyły. Emily odwróciła się i rzuciła Piper przepraszający uśmiech. Kiedy  usiadły na miejscach przed ognisko wbiegł starszy mężczyzna. To znaczy: do połowy był starszym mężczyzną, ale poniżej pasa był białym koniem. Centaur.

-Witajcie, zanim oficjalnie rozpoczniemy ognisko: po pierwsze, ze względu na chwilowe wstrzymanie dostaw ambrozji i nektaru jesteśmy zmuszeni odwołać bitwy o sztandar.

Emily nie wiedziała, co to takiego, ale po szeptach domyśliła się, że cokolwiek to było musiało być świetne.

-  Po drugie: Pragniemy gorąco powitać dwójkę nowych herosów. Natalie Orámata i Emily Anders, pokażcie się.

Dziewczyny posłusznie wstały. Zaczęto bić brawo i nagle wszyscy przestali, zaniemówili, zaczęli pokazywać na nie palcami. Emily spojrzała w górę, nad Natalie zmaterializował się czarny znak. Była to trupia czaszka.

-Natalie Orámata, właśnie zostałaś uznana przez Pana Podziemi, Hadesa. Odtąd twoim zamieszkasz w jego domku, domku nr 13. Niedługo powinnaś poznać swojego przyrodniego brata Nica. Wyruszył do Obozu Jupiter, ale najpóźniej jutro wieczorem powinien być z powrotem.

Ogłoszenia się skończyły, rozpoczęło się ognisko. Emily wciąż czekała na znak nad jej głową, ale nic się nie wydarzyło. Morze to i lepiej-myślała-To tylko potwierdza, że jestem normalna. Po ognisku Chejron odprowadził Natalie do domku nr 13. Ją natomiast do domku Hermesa.

-Kiedyś, jeszcze przed II wojną tytanów była taka tradycja, nieuznani mieszkali w domku Hermesa - wyjaśniła Rachel-Później zobowiązali się do szybkiego uznawania dzieci, także nie martw się. Ciebie też niedługo ktoś uzna.

Emily weszła do domku Hermesa, W drzwiach powitali ją dwaj bracia, przedstawili się jako Connor i Travis. Wskazali jej wolne łóżko i szybko się ulotnili. Została sama. Usiadła, podciągnęła kolana pod brodę i po raz pierwszy tego dnia pożałowała, że zostawiła dom, rodziców i braci.

***

 Był środek nocy. Natalie nie mogła zasnąć. Domek, wyglądał okropnie, jakby był dla wampirów. Widać było, ze ktoś rozpoczął remont, a dopiero rozpoczął. Siedziała przy oknie obserwując spokojną, śpiącą zatokę. Nagle coś zmaterializowało się na środku pokoju. Błąd. Nie coś tylko ktoś. Zmaterializował się i upadł. Krzyknęła. Podniósł się z podłogi zaskoczony, spojrzał na nią. Widocznie nie stanowiła dla niego jakiegoś zagrożenia, bo odetchnął z ulgą. Przyjrzała mu się dokładniej, niewiele mogła zobaczyć, bo cały domek spowijały ciemności. Był średniego wzrostu, nie za wysoki, nie za niski. Musiał być ubrany na czarno, bo ledwo go było widać, jakby był cieniem. Podszedł do niej.

-Co robisz w moim domku?-zapytał

-y....no...jestem nowa. Hades mnie dzisiaj uznał, więc mieszkam tu.

Podszedł jeszcze bliżej i kiedy znalazł się w plamie światła mogła stwierdzić, że, po pierwsze, chyba naprawdę jest cieniem. Miał bladą twarz i podkrążone oczy. Z jego ciała unosił się czarny dym, jakby zamieniał się w cień. Po drugie: był to ciemnowłosy z jej snów.

-------------------------------------------------

Hejka! Coś trochę długi ten rozdział :P
mam nadzieję, że będzie się podobał

może się trochę nie trzymać kupy bo pisałam kilka dni

Mam pytanko: Connor i Travis są kurcze Hood, czy Stoll?

Następny rozdział jest zależny od komentarzy i weny dade XD



Liebster Blog Award :3

 Liebster Blog Award 

„Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował”.

Zostałam nominowana przez Zatan... z bloga http://zapiski-zatan.blogspot.com/ 

1. Jak zaczęła się Twoja przygoda z pisaniem?
Zawsze dużo czytałam i uwielbiałam tworzyć dalsze ciągi i co by było gdyby, wersie, gdzie to ja jestem główną bohaterką. Prawdziwym rajem były dla mnie wypracowania klasowe z lektur w podstawówce. Moja przyjaciółka miała wtedy fazę na pisanie opowiadań, więc stwierdziłam, że ja też chcę! Pisałyśmy je na wakacjach a potem czytałyśmy, od tego chyba się zaczęło.
2. Dzień czy Noc?
To zależy, od tego czy w dzień jest szkoła XD ale chyba dzień.
3. Wymień swoje trzy ulubione piosenki.
Fall Out Boy "Centuries"
Jason Walker "Down" (to JEST o Nicu <3 )
Fun "Some Nights"
4. Czy masz prawdziwego przyjaciela/prawdziwą przyjaciółkę?
Mam dwie wspaniałe przyjaciółki i dwóch przyjaciół. Agata, Rafał, Ola i Pączek, pozdrawiam was (co z tego, że nie będziecie o tym wiedzieć :P )
5. Ulubiona książka?
Omg, nie wiem!
6. Czy masz rodzeństwo? Jak tak, to brata czy siostrę?
Dwóch młodszych braci, bliźniaków
7. W jakim miesiącu masz urodziny?
Wrzesień
8. Kto jest Twoim boskim rodzicem?
Apollo, z błogosławieństwem Ateny :3
9. Ulubiony przedmiot w szkole?
Dzwonek XD Historia, Geografia, Polski, Chemia
10. Czego potrzebujesz aby pisać? Muzyki? Herbaty? Może jeszcze czegoś innego?
Weny od dade, spokoju, muzyki, czasu, zakneblowanych braci!
11. Do której klasy chodzisz?
2A gim
Nominuję:
(najpierw mój kochany domek nr 7 )
http://dzieci-apolla.blogspot.com/  Tini, siostro, pozdrawiam :3
http://opowiadaniazoe.blogspot.com/ siostro :D
http://jasnosc-ksiazek.blogspot.com/ też siostra
http://o-trzy-znaki.blog.pl/ sis ;)
http://gods-will-remember-me.blogspot.com/
http://demigodofbrooklyn.blogspot.com/
http://wkreconawmitologie.blogspot.com/
http://cut-from-the-fate.blogspot.com/2015/02/rozdzia-6.html
http://nieznajomyx3.blogspot.com/
http://oneshouty.blogspot.com/
http://zycieli.blogspot.com/
Wasze pytania:
1. Milka czy Wedel?
2. O jakiej porze dnia najczęściej piszesz?
3.Do jakich fandomów należysz?
4.Ulubiony film?
5.Ulubiony aktor?
6.Ulubiony kolor?
7. Ulubiony inny blog?
8. Twój OTP?
9. Pierwsza przeczytana dobrowolnie książka?
10.Masz zwierzątko? :3
11.* Boski rodzic?

  

Rozdział 2 Hydra

***

 

-Nie, nie, nie, nie, po prostu nie. Nigdzie z nimi nie idę. Poza tym to jest Jack. Czemu nazwałaś go Grover?  Jack czemu tak nagle zainteresowałeś się Natalie? Natalie, co się stało? To co zwykle?- Emily wyrzucała z siebie pytania z prędkością światła.

-Em, zaufaj mi, proszę.-błagała Natalie

-Posłuchaj, Natalie, jesteś bardzo potężna i ważna nie mamy teraz czasu, żeby ci to wyjaśnić, ale chodź z nami, przynajmniej ty...-powiedział Jason- im dłużej tutaj stoimy tym więcej potworów możemy ściągnąć.

Emily szybko zlustrowała go wzrokiem. Wysoki, około siedemnaście, szesnaście lat, blondyn, niebieskie oczy, dobrze zbudowany. Miał na sobie pomarańczową koszulkę z logo jakiegoś obozu a na szyi wisiorek z jednym koralikiem. Na ręce miał tatuaż, nie zdążyła mu się dokładnie przyjrzeć bo chłopak, widząc, że mu się przygląda schował rękę za plecy.

-Nie ma opcji stary, ona-tu Grover/Jack wskazał na Emily-musi iść z nami, pamiętasz co mówiła Rachel? Musi iść...

-Co za Rachel?-zapytała Emily-Natalie, czemu nic nie mówisz, znasz ich? O co tu chodzi?

-No, właśnie....nie znasz nas, nie obraź się ale to trochę podejrzane, że tak od razu nam zaufałaś.-zauważył Grover/Jack

-Serio, będziemy tak tutaj stać i plotkować, aż nas coś nie zabije czy...-Jason gwałtownie urwał-No, a nie mówiłem?! Spadajmy!!

Emily, Natalie i Grover gwałtownie się odwrócili, za ich plecami stał pan Brown.

-Emily, Natalie...Jack...-imię chłopaka wymówił z nieskrywaną nienawiścią-lepiej będzie jak wrócicie już na lekcje.

Emily w pierwszej chwili chciała za nim pójść i wrócić do swojego zwyczajnego życia, na matmę, ale coś w jego oczach, które zawsze uważała za dziwne i zimne, coś w tonie jego głosu kazało jej się nie ruszać. Rzucił jej długie spojrzenie, bladoniebieskich oczu.

Jason poruszył się nieznacznie i wyciągnął coś z kieszeni spodni, monetę? Zamierza dać mu łapówkę? Grover nieznacznie skinął głową w kierunku Jasona, który jednym szybkim ruchem, świadczącym o wieloletniej praktyce podrzucił monetę i złapał w locie. Moneta zmieniła się w długi złoty miecz. Widząc to pan Brown uśmiechnął się tylko złowieszczo, z jego ciągle szczerzących się ust dobiegł długi syk. Po chwili nie stał już przed niemi pan Brown, ale wielki wielogłowy wąż. Jego łuski były fioletowo-zielone i mieniły się w świetle lamp. Na każdej z siedmiu głów były ostre kolce. Potwór świdrował ich bladoniebieskimi, pozbawionymi białek oczami i syczały złowrogo.

-...Hydra...-powiedziała Emily drżącym głosem, to było pierwsze co przyszło jej do głowy, zaraz po "smok"-a...ale jak?

Cofnęła się ostrożnie parę kroków i spojrzała na Natalie, była równie przerażona jak ona, chyba obie miały teraz nadzieje, że teraz nie zemdleje...

-Wstrzymajcie oddech i uciekajcie. Zajmę się nią!!!!-krzyknął Jason, po czym tak po prostu rzucił się na potwora.

Grover, chwycił je za ręce i popędził w kierunku boiska. Biegli po opustoszałych korytarzach, a Emily w duchu dziękowała, że to nie przerwa. Kiedy zbiegali po schodach  zwróciła uwagę na nogi biegnącego przed nią Grovera, a właściwie na racice??

-Grover...Jack...twoje nogi?!-wykrzyknęła

- Wszystkie pytania później!!-odkrzyknął-A teraz biegnij!

Wypadli na boisko, ciepłe czerwcowe powietrze uderzyło w nich niespodziewanie. Na przeciwległym krańcu boiska stał...rydwan zaprzężony w dwa szaro-granatowe konie. Nie był wielki, ale kilka osób mogło się swobodnie zmieścić. Rydwan był czerwony, ze złotym paskiem na dole, do każdego boku miał przymocowane dwie duże tarcze Dotarli do rydwanu, Grover wsiadł pierwszy i stanął na podwyższeniu dla woźnicy. Emily i Natalie usiadły na dwóch ławkach stojących przy bokach. Emily rzuciła Groverowi pytające spojrzenie.
-Rydwan podróżny "misyjny", te prawdziwe wyścigowe nie mają ławek i są dużo mniejsze. Dostaliśmy kilka takich od Rzymian, jeśli go rozwalę Clarisse i Leo, w ogóle domek Aresa i Hefajstosa mnie zabije, uwielbiają te maleństwa.
-Co z Jasonem? Nie możemy go tak zostawić!-krzyknęła Natalie.

-Spokojnie, nic mu nie będzie...za chwilę powinien tu dotrzeć, poza tym nie ma jej zabić, tylko trochę opóźnić.-odparł spokojnie Grover.

-A co ze szkołą? Z uczniami?-dopytywała się Emily

-Nic im nie będzie, mgła załatwi sprawę.-odparł. Nic jej się nie wyjaśniło, ale zrozumiała, że dalsze pytania niosą za sobą...dalsze pytania.

 Zatrzymali się przy samym wejściu do szkoły. Jeśli hydra pokona Jasona i wyjdzie przez te drzwi przed nim, będzie po nich. Mogli jedynie czekać, na Jasona, lub śmierć. Czekali więc i to był chyba tego dnia najgorsze, nie omdlenie Natalie, nie biologia, nie Jason i Grover/Jack o kozich nogach, nie pan Brown zamieniający się w hydrę ale czekanie, beznadziejne czekanie. Chyba nikt nie lubi kiedy dzieje się coś ważnego, zaraz za granicą twojego wzroku, kiedy jesteś bezsilny i możesz tylko czekać, czekać i czekać. Sekundy wlekły się nie miłosiernie a Emily znowu poczuła się jak tego ranka na biologii...

***



Jason nie obejrzał się, miał tylko nadzieję, że już uciekli. Wstrzymując powietrze ruszył na hydrę.
 

Jadąc do szkoły po nowego herosa wiedział od Grovera, przebywającego w szkole od jakiś dwóch dni, że jak zwykle, jest potwór, tym razem  hydra. Miał się nią zając, odciąć wszystkie łby i w czasie kiedy będą odrastać uciec. Musiał tylko coś wymyśleć, jeśli chodzi o zabójczy oddech potwora i ziejącą ogniem, środkową paszczę. Żałował, że Leo był zajęty z jego odpornością na ogień zadanie byłoby dziecinnie proste. Jednak Chejron nie pozwolił mu lecieć, według niego "śmierć" i "powrót" Leona mogły się odbić na jego zdrowiu. Kilka tygodni po walce z Gają Leo powrócił na Festusie, razem z nimfą Calypso. Na razie mieszkała w domku Hermesa, a potem miała być przeniesiona do nowego domku dla gości, którzy nie są herosami. Jason bardzo ją polubił, cieszył się , że przyjaciel znalazł miłość swojego życia.
Ruszył biegiem na Hydrę, w ostatniej chwili pochylił się i wyrzucił nogi przed siebie i podniósł miecz. Prześlizgnął się pod brzuchem Hydry na śliskiej szkolnej podłodze. Jego miecz zdołał jedynie oderwać kilka pojedynczych zielono-fioletowych łusek. Wstał po drugiej stronie Hydry. Jej potężny ogon pomknął w jego stronę. Chciał się pod nim przeturlać i go odciąć (robiąc eksperymęty na potworach domek Aresa zafascynowany Cesarskim złotem, odkrył m.in że łuski ogona i szyi Hydry są podatniejsze na cesarskie złoto i łatwiejsze do obcięcia.) ale nagle zauważył, coś, czego po prostu nie powinno tam być. Na końcu ogona Hydra miała  kolczastą kulę z kolcami. Zaskoczony zareagował zbyt późno i spóźnił się z unikiem. Jego lewe ramię przeszył ostry ból, kolce rozdarły mu rękaw koszuli i skórę pozostawiając ślad, jakby od pazurów. Krzyknął zaskoczony. Był pewien, że Hydra nie powinna mieć gigantycznego kiścienia, zamiast ogona! Hydra odwróciła się, Jason wciągnął powietrze, oddech Hydry był zabójczy dla człowieka, dla herosa także, choć w nieco większym stężeniu śmiertelny. Nie zamierzał jednak ryzykować omdlenia w czasie walki. Środkowa głowa wysunęła się do przodu i zionęła ogniem. Przed podróżą ćwiczył tą sztuczkę z Leonem, wyciągnął ręce do przodu i otoczył się półkolem powietrza. Jason widział jak ogień otacza jego osłonę, poczuł ciepło, intensywność ognia malała. Lewe ramię zadrżało i osłona z lewej strony zniknęła, Jason zasłonił się prawą ręką i spojrzał na poszkodowane kończyny. Lewa noga nie wyglądała najgorzej, miał osmalone spodnie i but. Przeniósł wzrok wyżej i jęknął, cała ręka była czerwona, od krwi i oparzeń. Hydrze już chyba powoli nudziło się opluwanie go ogniem, szybko rozejrzał się po korytarzu. Korytarz na pierwszym piętrze, szkoła. Wzywanie piorunów odpada. Za nim na końcu korytarza znajdowały się schody. Po lewej ręce, szerokiego jak na szkolny korytarza miał ścianę, po prawej ogromne okna, za którymi widać było parking. Parking, przypomniał sobie, boisko i Grover, nowe i rydwan z duchami burzy są po drugiej stronie budynku. Spojrzał w górę oceniając wysokość sufitu, za nisko, żeby polatać, na tyle wysoko, że durna Hydra się jeszcze zmieści....serio? Przestała ziać ogniem, Jason pchnął na nią zgromadzone, rozgrzane powietrze. Cofnęła się, lekko zaskoczona, a Jason już nacierał wstrzymując powietrze. Wyciągnęła ku niemu swoje długie macki. Zamachnął się mieczem i je odciął. Wydała z siebie dźwięk, nie jęk zaskoczenia, czy bólu, ale radości. Jakby właśnie na to czekała. Macki momentalnie odrosły. Nie, nie, nie, nie to przecież głowy odrastają, pomyślał. Macki owinęły mu się wokół nóg, aż do bioder. Hydra podniosła go przed swój środkowy łeb i popatrzyła na niego jak na przyszły szaszłyk z herosa. Tymczasem jemu kończyło się powietrze. Za blisko łba, zbyt duże stężenie trucizny, ale musiał. Tylko jeden oddech, króciutki, ostatni....nie. Nagle go oświeciło, siłą woli wywołał małe tornado wokół swojej twarzy, zaryzykował, zaczerpnął powietrza. Nie umarł od razu, to był dobry znak, możliwe, że tylko rozcieńczył trujący gaz, ale co tam, teraz miał ważniejsze sprawy na głowie niż ocenianie jakości powietrza. Hydra chwilowo zdezorientowana małym huraganem, poluźniła uchwyt i Jason wywinął się z jej objęć.
-Opadaszszsz z ssssił herossssie, sssssynu Pana Nieba. A kiedy sssię poddaszszsz, już nic nasssss nie powssssstrzyma

Ona mówi, pomyślał tępo. Osunął się na kolana, czy gdyby wyrzucił hydrę przez okno zdołałby dobiec do rydwanu przed hydrą? Bardzo możliwe.

Wstał, zbyt gwałtownie i zamroczyło mu się przed oczami. Hydra tylko na to czekała. Znów wyciągnęła jedną z macek i podcięła Jasonowi nogi. Znów znalazł się na podłodze, ciemność zaczęła go wzywać i proponować kojący odpoczynek. Powietrze,Jak mógł zapomnieć o trującym oddechu? Przeturlał się dalej od hydry, w kierunku okna. "Czemu jeszcze mnie nie zabiła? Czemu się tak ze mną bawi? " Wstał. Wezwał wiatry i w miarę możliwości wywentylował powietrze wokół siebie. Potem zebrał wszystkie swoje siły i skierował tornado na hydrę, ze wszystkich gardeł na raz dał się słyszeć jęk zaskoczenia. Hydra oderwała się od powietrza i wyleciała przez okno.
Jason był zmęczony, ale szybko ruszył korytarzem, zjechał po poręczy i popędził do drzwi wejściowych. Zaraz za nimi stał rydwan z Groverem i dwoma nowymi dziewczynami.

-Szybko! Ruszaj!-krzyknął do Grovera-Ona zaraz tu będzie!

Wzbili się w powietrze.

Natalie, odwróciła ze strachem od niego wzrok.

-Twoje ramię...-szepnęła Emily

-To tylko drobne poparzenie i skaleczenie. Nic mi nie będzie.-kiedy tylko skończył mówić zakręciło mu się w głowie i niebezpiecznie wychylił się z rydwanu i wtedy znowu ją zobaczył. Wzbiła się do lotu, na ogromnych skrzydłach, których już na prawdę nie powinno tam być!

-Połóż się lepiej. Pamiętasz, nie wzięliśmy ambrozji...- powiedział Grover

-Nie sądzę, żebym mógł, mamy towarzystwo....

-Oooo, nie. Jason Hydry nie mają skrzydeł!!!-Grover spojrzał przez ramię i prawie wypuścił trzymane w rękach lejce. Duchy burzy albo wyczuły potwora, albo ich strach bo zaczęły nerwowo parskać.

-Ja to wiem. Im to powiedź.-wymamrotał pod nosem Jason.

Wstał, ale znów zakręciło mu się w głowie i opadł na ławkę koło Emily.

-Grover, szybciej. Nie wiem, czy Jason da radę walczyć. -powiedziała Emily

Skrzydlata Hydra była coraz bliżej, wysunęła szpony i zaryła nimi w bok rydwanu. Emily i Natalie wrzasnęły. Emily chwyciła tarczę przymocowaną do jednego z boków rydwanu i cisnęła nim z całej siły w Hydrę. W locie z tarczy wysunęły się kolce. Hydra dostała prosto w jeden z łbów, zaskoczona zatrzymała się. Tarcza powróciła do Emily.

- Nawet nie wiedzieliśmy, że one tak mogą! Te rydwany coraz bardziej nas zaskakują!- powiedział Grover. -Przestała nas gonić, nie wiem czemu, ale przestała.

Jason wychylił się z rydwanu i rozejrzał się.

-Odlatuje, ale wstrzymajcie oddech, zadrapała nam rydwan a jej ślady też są nasączone trującym gazem.-powiedział

Usiadł na ławce i utworzył małe tornadko wokół nich.

-Dobrze, już możecie zacząć oddychać.-powiedział.- Ale nie wiem, ile będę mógł je utrzymywać, będziemy robić krótkie przerwy.

Odetchnął. Byli bezpieczni. Życie herosa było ciężkie, tak rzadko mogli czuć się bezpieczni, że postanowił całkowicie oddać się uczuciu ulgi. Był słaby, zapewne podtruty, ale żył. Znowu, na razie.

 

Popatrzył na nowe. Mogły mieć około piętnaście, czternaście lat, obie były przestraszone. Niższa, Natalie, patrzyła na podłogę rydwanu, lekko zielona, lęk wysokości? Zapewne. Była szczupła czarne włosy miała zebrane w luźny kucyk, blada, teraz lekko zielona cera nadawała jej delikatny wygląd. Podniosła głowę i popatrzyła mu w oczy.

-Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz. -powiedział. Jej błękitne oczy przypominały mu oczy jego siostry, Thalii.  -Lęk wysokości?

Potaknęła. Poprawiła czarne okulary i ponownie wbiła wzrok w podłogę.

Przeniósł wzrok na Emily. Patrzyła w dal, lekko wychylając się z rydwanu, jej policzki  już były zaróżowione od wiatru. Miała jasnobrązowe, długie włosy, związane w już prawie rozwalony warkocz. Chyba wyczuła, że ktoś się jej przygląda, bo zerknęła w bok. Uśmiechnęła się do Jasona. Miała niesamowite, duże niebiesko, zielono, żółte oczy. Patrzyła na niego z troską, zgoda, to on był podtruty i właśnie walczył z latającą, ulepszoną Hydrą. Ale ona była zwykłą śmiertelniczką, znienacka wyrwaną ze zwykłego życia.

-Spokojnie, już niedaleko.-powiedział

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej, chciałabym się dowiedzieć, czy ktoś wgl to czyta...

Komentujcie plis.
Wejdę na każdego zareklamowanego bloga.

Piszcie, co wam się podobało, czego na przyszłość nie robić.

 

WESOŁYCH ŚWIĄT

 



Rozdział 1 Nieznajomi

***

Emily siedziała w szkolnej ławce i patrząc na zegar odliczała minuty do dzwonka. Czas wlókł się niemiłosiernie, każda minuta zdawała się trwać wieczność. Nigdy nie lubiła biologii, a teraz, kiedy pani Harryl, jedyna osoba, która umiała ją nią zainteresować, została zwolniona a na jej miejsce przyszedł ten sztywniak, pan Brown, było jeszcze gorzej...
-...ale czy to by coś zmieniło? Emily, jak myślisz??- pan Brown wpatrywał się w nią tymi swoimi zimnymi oczami zza kanciastych okularów.
-Yyy, tak uważam, że mogło by to przynieść jakiś pozytywny skutek, aczkolwiek myślę, że nie powinniśmy poprawiać natury...-miała nadzieję, że jej odpowiedź choć trochę dotyczyła tematu.
-Dobrze, a więc widzicie, że....-Emily ponownie przestała słuchać, tym razem skupiła się na widoku zza okna. Coś przykuło jej uwagę, ktoś stał na szkolnym boisku, dwójka nastolatków. Nigdy wcześniej ich nie widziała, co było dziwne, ponieważ w tak małej szkole wszyscy się znali. Chłopak i dziewczyna, on był wysokim blondynem, ona trochę niższą blondynką. Rodzeństwo? Niewykluczone. Kłócili się o coś, dziewczyna zamaszyście gestykulowała, co jakiś czas wskazując na szkołę. Chłopak wydawał się bronić, położył rękę na jej ramieniu. Odwróciła się. Powiedział coś, spojrzała na niego, Emily nie mogła dostrzec jej wyrazu twarzy, ale po spiętej sylwetce i gwałtownych ruchach wnioskowała, że jest zła. Ruszyła do furtki....
-Emily, hej, Emily.-Natalie szarpnęła ją za nadgarstek-Znowu....
Emily oderwała wzrok od okna i spojrzała na przyjaciółkę. Jej długie czarne włosy były związane w luźnego kucyka. Jej szare oczy wpatrywały się w nią ze strachem. Jej lekko piegowata cera była bardziej blada niż zazwyczaj i odrobinę zielona.
No nie znowu się zaczyna. Pomyślała Emily. Natalie od czasu do czasu miewała omdlenia i silne zawroty głowy. Nikt nie wiedział dlaczego. Wiadomo było, że nie są one groźne. Jednak Natalie panicznie się ich bała. Natalie popatrzyła na przyjaciółkę, która kiwnęła głową, na znak, że zrozumiała.
-Proszę pana, czy mogłabym wyjść do higienistki?- zapytała Natalie
-Tak, oczywiście. Co się dzieje, moja droga?-zapytał pan Brown
-Nic poważnego, tylko kręci mi się w głowie....-powiedziała Natalie i zemdlała
Emily kątem oka dostrzegła, że siedzący niedaleko Jack poruszył się nerwowo. Jack nie pierwszy raz widział Natalie w takim stanie, o jej "odpływach" wiedzieli wszyscy.
-Zaniosę ją do higienistki!-wykrzyknął Jack
-Pomogę mu.- powiedziała Emily
-Nie! Nie. Luke mi pomorze...-wypalił Jack
-Tak, myślę, że tak będzie lepiej. Emily, wiem, że to twoja przyjaciółka, ale zaufaj kolegą..-powiedział pan Brown
Emily była zdezorientowana, skąd w Jacku taka chęć pomocy, czemu ona nie może mu pomóc, o co kurde tu chodzi...Spokojnie, po prostu martwisz się o Natalie, wyluzuj kazała sobie. Znów wyjrzała za okno, nikogo już tam nie było.

***

Natalie odpłynęła, znowu.

Nie miała na to wpływu, nie wiedziała co to jest. Nikt nie wiedział. Ale nikomu też nie powiedziała, że nie są to zwykłe omdlenia, nikomu ani rodzinie, ani Emily. Miała wyrzuty sumienia, ale to było pierwsze co usłyszała "Niech nikt o tym nie wie, nie mów nikomu. To musi pozostać tajemnicą, przynajmniej do czasu kiedy mnie spotkasz" Te słowa wryły jej się w mózg. Kiedy odpływała widziała je, jakby były napisane czerwonymi, drukowanymi literami na wewnętrznej stronie jej powiek.

Znowu go zobaczyła. Nie chciała tego przyznać, ale tęskniła za nim, tak jak się tęskni za bratem, który wyjechał, ale bała się go, był potężny, nie znała go, omdlenia przerażały ją, a jednak za nim tęskniła...Tym razem siedział na drzewie, w tle widziała wodę, zatokę? Zazwyczaj przemawiał ze swojego pokoju. Jego czarne włosy rozwiewał wiatr, był ubrany w pomarańczową koszulkę i czarne spodnie, u boku wisiał czarny miecz.. Oczy miał zamknięte, jak zawsze...

-Przepraszam, ale musiałem. Niedługo się spotkamy. Musisz dzisiaj zaufać Jasonowi i Groverowi. Musisz, zaprowadzą cię w bezpieczne miejsce. Nikt cię nie skrzywdzi, wiem, że cię przerażam, to normalne...-nieznajomy (a może znajomy, jak nazwać chłopaka, który przemawia do ciebie w twoich snach i kiedy omdlewasz??) uśmiechnął się pod nosem-Wyczuwam to. Zaufaj, powiedzą, że musicie porozmawiać. On jest wysokim blondynem, a Grovera już znasz. Do zobaczenia.

Obraz zaczął się rozmywać

-Nie, nie! Co to za bezpieczne miejsce? Skąd mam znać Grovera? Jak mogę ci ufać, skoro nigdy nie odpowiadasz na pytania???? Wracaj!!!- krzyczała, ale wiedziała, że czarnowłosy już nie wróci...

Obudziła się, leżała na ławce na szkolnym korytarzu, nad nią pochylał się Jack, jego przenikliwe oczy wpatrywał się w nią badawczo. Stał pod światło, tak że jego ciemne, kręcone włosy i szarą czapkę okalał blask. Luke siedział koło niej i chyba nie wiedział co ma robić, skubał tylko palcami sznurki swojej bluzy. Chwila, gdzie Emily, czemu jej tu nie ma, co oni tu robią?

-Już mi lepiej, gdzie Emily?- zapytała Natalie

-Jest na lekcjach, Luke pomógł mi cię wynieść. U higienistki ktoś jest.-odparł Jack-Luke, możesz wrócić i powiedzieć, że Natalie się obudziła i wszystko jest ok. Wejdę z nią do higienistki i wrócę z nią na lekcje.

Luke odszedł. Kiedy tylko zniknął za rogiem Jack zapukał do gabinetu higienistki. Najpierw 3 razy potem 2 a potem znowu 3. Natalie miała złe przeczucia, odsunęła się nieznacznie w kierunku sal lekcyjnych.

-Nie uciekaj i tak bym cię dogonił, poza tym, musimy porozmawiać.-powiedział Jack nie odwracając się nawet do Natalie.

Z gabinetu wyszedł wysoki blondyn. Jason?

Natalie wstrzymała oddech, po jej plecach przebiegł zimny dreszcz. No, nie czy on naprawdę powiedział "musimy porozmawiać" a potem zjawił się wysoki blondyn ? Dobra, wariuję, to że śni mi się jakiś chłopak i mówi coś co się potem przypadkiem sprawdza nie oznacza, że mam im zaufać. Pomyślała.

-Nie oczekujemy, że od razu nam zaufasz, ale posłuchaj...-zaczął blondyn

-Tak wiem, wiem ty jesteś Jason, a Jack to Grover, zabierzecie mnie w bezpieczne miejsce...-chciała dodać "do ciemnowłosego chłopaka, który gada do mnie w snach" ale się powstrzymała.

Popatrzyli na nią tak, jakby właśnie im oznajmiła, że ziemia to tak naprawdę wielki naleśnik, chmury są z waty cukrowej a ona sama jest zmiennokształtnym smokiem

-Tak, zgadza się, zabierzemy cię do obozu herosów.-powiedział Grover/Jack, a potem ściszył głos i zwrócił się do Jasona-Rachel ostrzegała nas, że będzie dużo wiedzieć i że może zażądać czegoś co wyda nam się nie do przyjęcia, ale potem jej prośba okaże się wręcz błogosławieństwem. Ale ona nic nie powiedziała, mamy ją zapytać?

-Pójdę z wami, ale pod jednym warunkiem...- nie mogła im odmówić, musiała zobaczyć tego ciemnowłosego chłopaka, chciała zobaczyć czym jest ten "obóz herosów" i nie chciała wracać na biologię, ale nikogo tam nie znała, no i nie mogła zostawić Emily, były najlepszymi przyjaciółkami od zawsze, co by sobie pomyślała, gdyby tak nagle zniknęła i co z jej rodziną, mama zostałaby zupełnie sama, ale jej nie może w to wciągnąć ....-zabierzemy ze sobą Emily.

-Skoro tego chcesz...Zgarniemy ją na przerwie.

 

***

Zaraz po dzwonku Emily wybiegła z klasy i ruszyła do gabinetu higienistki. W środku zastała Natalie, całą i zdrową, Jacka i blondyna którego widziała wcześniej przez okno.

-Emily, wytłumaczę cię wszystko po drodze, musisz mi zaufać. To są Jason i Grover. Zabierają nas do obozu herosów.